Το+Β3+γράφει+για+Το+μόνον+της+ζωής+του+ταξείδιον

===1. «Χαρακτηριστικό μοτίβο στα διηγήματα του Βιζυηνού είναι και το θέμα της απατηλής συνείδησης και της πλάνης σχετικά µε την πραγματικότητα. Οι ήρωες των διηγημάτων του δεν γνωρίζουν δηλαδή ακριβώς τα γεγονότα και τα πραγματικά περιστατικά». (//Π. Μουλλάς//). Να εξηγήσετε, στηριζόμενοι σε συγκεκριμένα στοιχεία του διηγήματος, εάν ισχύει η παραπάνω διαπίστωση. === ====**Χαρακτηριστικό μοτίβο στα διηγήματα του Βιζυηνού είναι το θέμα της απατηλής συνείδησης και της πλάνης σχετικά με την πραγματικότητα.Οι ήρωες των διηγημάτων** **του δεν γνωρίζουν δηλαδή ακριβώς τα γεγονότα και τα πραγματικά περιστατικά.Αυτό το φαινόμενο εντοπίζεται στα παρακάτω σημεία του κειμένου.Αρχικά, διακρίνεται στο παραμύθι με την βασιλοπούλα το οποίο κάνει τον Γιωργή να πιστέψει ότι ως ραφτάκι θα τον ερωτευτεί και αυτόν μία.Στην συνέχεια, βλέπουμε την πλάνη της συνάντησης με την βασιλοπούλα που του προσφέρει γλυκά ως δείγμα του έρωτά της για αυτόν ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας απο τους ευνούχους.Επιπλέον,έχει την ψευδαίσθηση ότι αν φτάσει εγκαίρως στο σπίτι του παππού θα καταφέρει να τον σώσει απο βέβαιο θάνατο. Επιπρόσθετα,νόμιζε ότι ο παππούς ψυχοραγούσε τόσο στην διάρκεια του γυρισμού όσο και τη στιγμή της συνάντησης με την γιαγιά.Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι ο μικρός Γιωργής πίστευε ότι ο παππούς είχε κάνει όλα τα ταξίδια τα οποία του είχε διηγηθεί.Ο παππούς με την σειρά του ,θεωρούσε στην παιδική του ηλικία ότι ήταν κορίτσι.Τέλος, ακόμη μια ψευδαίσθηση που είχε στα παιδικά του χρόνια ήταν ότι μπορούσε ανεβαίνοντας στην κορυφή του λόφου να ακουμπήσει τον ουρανό.**====
 * ΟΜΑΔΑ: ** Φωτεινή-Δήμητρα-Εμανουέλα-Μαρτσέλα

**2.** **«Η διάκριση αρσενικού και θηλυκού είναι γενικά επισφαλής στο διήγηµα» [ενν του Βιζυηνού](//Π. Μουλλάς).//Επαληθεύεται η παραπάνω άποψη στο διήγηµα «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον»; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας με συγκεκριμένα παραδείγματα.** **Πράγματι η διάκριση αρσενικού και θηλυκού είναι επισφαλής στο διήγημα. Παραδείγματος χάριν, όταν ο μικρός Γιωργής πήγαινε στο χαρέμι ως ραφτόπουλο για να παραδώσει τα φορέματα στις γυναίκες του χαρεμιού, ο γηραιότερος από τους μαύρους ευνούχους φρουρούς τον περιέπαιζε παριστάνοντας την βασιλοπούλα και δίνοντάς του διάφορα εδέσματα. Επίσης, υπάρχει αβέβαιη διάκριση αρσενικού και θηλυκού στο σημείο που ο παππούς του Γιωργή του αποκαλύπτει ότι μεγάλωσε μέχρι τα 10 του με την πεποίθηση ότι ήταν κορίτσι, για να τον γλιτώσουν οι γονείς του από το παιδομάζωμα των Τούρκων.**
 * ΟΜΑΔΑ: **Θέμης, Μαριάννα, Γιάννης & Ελένη

**3. «Ό,τι ενώνει παππού και εγγονό είναι η εμπειρία της καταπίεσης και το όνειρο της φυγής, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες και οι αποδράσεις στο χώρο του μύθου». //(Π. Μουλλάς).// Να εξηγήσετε, στηριζόμενοι σε συγκεκριμένα στοιχεία του διηγήματος, εάν ισχύει η παραπάνω διαπίστωση. ** **Με βάση τα στοιχεία του διηγήματος εντοπίζουμε πολλές ομοιότητες μεταξύ εγγονού και παππού, όσον αφορά την καταπίεση που δέχοταν αλλά και τις επιθυμίες που κανείς από τους δύο δεν μπόρεσε να εκπληρώσει.** **Από τη μεριά του, ο παππούς ζούσε στη τουρκοκρατία κατά την οποία οι γονείς φοβόντουσαν για τη ζωή των αγοριών τους με αποτέλεσμα να τους μεταμφιέζουν σε κορίτσια για να μην τους πάρουν οι Τούρκοι.Επίσης, λόγω του ότι ζούσε σε μια πατριαρχική οικογένεια ,του επέβαλαν να παντρευτεί τη γυναίκα αυτή χωρίς τη θέληση του, ενώ ήταν μόλις δεκατριών ετών. Επιπλέων, ο παππούς καταπιεζόταν συνεχώς ψυχολογικά από τη γυναίκα του, η οποία περιόριζε την ελευθερία του, τον υποτιμούσε με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και δεν το σεβόταν.** **Από την άλλη μεριά, ο εγγονός δεχόταν τη δική του καταπίεση, καθώς στάλθηκε στη κωνσταντινούπολη για να δουλέψει ως ράφτης από μικρή κιόλας ηλικία, ενό ταυτόχρονα ο μάστορας για τον οποίο δούλευε τον κακομεταχειριζόταν.** **Λόγω των παραπάνω πιέσεων και οι δύο είχαν την επιθυμία και τη λαχτάρα να ταξιδέψουν, να ζείσουν καινούριες εμπειρίες και να γνωρίσουν νέους πολιτισμούς και ανθρώπους.Δυστυχώς κανένας από τους δύο δεν είχε την τύχη να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα.** **Παράλληλα και οι δύο ζούσαν μια ζωή φανταστική νομίζοντας πως τα παραμύθια των παιδικών τους χρώνων θα εκπληρώνονταν και στη πραγματική τους ζωή. Ήθελαν να έχουν μια ζωή μέσα στο όνειρο. Παρατηρούμε επιπλέον ότι ο παππούς αλλά και ο εγγονός έζησαν σε μια πλάνη, η οποία ήταν βασισμένη στις δυνατές επιθυμίες του καθενός οι οποίες ποτέ δεν εκπληρώθηκαν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι ο καθένας έχτισε τον δικό του τέλειο, αλλά μη πραγματικό κόσμο στο μυαλό του.**
 * ΟΜΑΔΑ: (ΦΑΙΗ Π.),(ΣΠΥΡΟΣ Π.),(ΜΕΝΙΑ Π.),(ΝΙΚΟΣ Ξ.) **

**4. «Τα διηγήματα του Βιζυηνού είναι γραμμένα σε μιαν απλούστερη, σχε­τικά κομψή και -πράγμα παράξενο- σχετικά θερμή καθαρεύουσα. [ ]. Όχι σπάνια όμως η αφήγηση αποβάλλει και αυτόν το μετριοπαθή γλωσ­σικό καθωσπρεπισμό και πλησιάζει το λόγο της καθημερινής ζωής και πρά­ξης-Αυτό γίνεται κυρίως στα σημεία εκείνα που υπάρχει διάλογος. Και στα πεζογραφήματα του Βιζυηνού, στα οποία η αφήγηση δεν είναι στατική, υπάρχει πυκνή δράση και συχνός διάλογος. Σε τέτοιες ακριβώς στιγμές είναι που η καθαρεύουσα παθαίνει καθίζηση και τα διάφορα πρόσωπα, κατά κανόνα απλοί άνθρωποι του λαού, εκφράζονται το καθένα με τη γλώσσα της δικής του καρδιάς και του δικού του περιβάλλοντος//».(Κ. Μητσάκης).// Να εξηγήσετε, στηριζόμενοι σε συγκεκριμένα στοιχεία του διηγήματος, εάν ισχύει η παραπάνω διαπίστωση. ** //2) **΄΄Τι στεναχώρια έχεις αγάπη μου;(σελ.1 μεση)**// //**-Αμ΄ λίαζεται! Υπέβαλεν η γιαγία χορδιζομένη εις υψηλότερον τόνον. Λιάζει την κοιλιά του! Ο ψωμοκαταλύτης. Ο χαραμοφάς. Ο ανάξιος! ο... ο... ο... πάλιν μέχρι τέλους. (σελ,7 μέση)**// //3)'' Ε;// **//Θέλεις να σε θρέψω; Θέλεις να θρέψω <<μούχτη>>, μωρέ <<τεμπέλη>>; Άμ τα κουλά σου γιατί σε τάδωσ' ο Θεός; Για να λογυρνάς καταπόδι μου; Άιντε, πάνε να δουλέψης <<χαυμανα>>, γιατί τώρα σε τινάζω την γούνα σου ά! (σελ.6 κάτω)//**
 * ΟΜΑΔΑ: **Λουκάς, Βαγγέλης, Παναγίωτης,Μανώλης.
 * Διαβάζοντας το διήγημα του Βιζυηνού εντοπίζουμε στη συζήτηση μεταξύ του παππού και του παιδιού ότι υπάρχουν πολλές προτάσεις και ιδιαίτερα διάλογοι στους οποίους χρησιμοποιείται η καθαρεύσα ή η δημοτική.Μελετώντας το κείμενο αυτό το φαινόμενο το διακρίνουμε στα παρακάτω σημεία:**
 * //__Δημοτική__: 1)''Oχι,παππού,δεν το είδα!//**
 * //-Ώχ! ψυχή μου! Δεν είδες τίποτε λοιπόν!//**
 * //-Και πού είναι αυτό,παππού;(σελ.8 μέση)//**
 * //Τέλος αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται σε προτάσεις όπως://**
 * //΄΄////Πώς παππού; Έτσι μικρός που ήσουνα;////΄΄(σελ.10 κάτω)//**
 * //__Καθαρεύουσα:__ 1)<<΄΄O παππούς παλεύει με τον άγγελο! είπεν ο Θύμιος, ενώ ανέβαινεν ακόμη και χωρίς τινος εισαγωγικής διατυπώσεως.Ο παππούς ψυχομαχά και σε γυρεύει έλα, να πάμε γρήγορα. Γιατί, δίες, αν δεν προφθάξης, θ΄' αποθάνη και θα μείνουν τα μάτια του >> (σελ.3 κατω)//**
 * //2)'' Τώρα που δεν έχει δουλεία, τι να κάμνη άρα γε ο καυμένος ο παππούς; είπον έπειτα χαμηλοφώνως και τρόπον τινά πρός εμαυτόν διαλεγόμενος.//**
 * //4) Μεγάλος, έ; χά, χά, χά! έκραξεν ο Κισλάρ αγάς γελών σαρδώνιον γέλωτα''(σελ.2 μέση)//**

**5.** **«Το πεζογραφικό έργο του [ενν. του Βιζυηνού] διαθέτει μια τόσο έντονη πραγματολογική διάσταση που ξεκι­νώντας από την περισσότερο ή λιγότερο μακρινή ανάμνηση, συχνά επεκτεί­νεται προς την περιοχή της επιστήμης (της ψυχολογίας κυρίως) και των λαϊ­κών παραδόσεων». //(Β. Αθανασόπουλος).// Επαληθεύεται η παραπάνω άποψη στο διήγηµα «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον»; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας με συγκεκριμένα παραδείγματα**.
 * ΟΜΑΔΑ: **

**6. Στο διήγηµα Το µόνον της ζωής του ταξείδιον κύριος αφηγητής είναι ο συγγραφέας, ο ενήλικος του σήµερα, αλλά ταυτόχρονα και ο Γεωργάκης, το δεκάχρονο παιδί του παρελθόντος. Η συνύπαρξη αυτή, ενός παιδιού κι ενός ενηλίκου στο πρώτο ενικό πρόσωπο, σε συνδυασµό µ' έναν οµώνυµο χαρακτήρα, τον παππού, «δημιουργεί µια σύντηξη ονοµάτων, χαρακτήρων και λειτουργιών, µια και ένα όνοµα δηλώνει τρεις διαφορετικές γενιές και τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες: την παιδική, την του ενηλίκου και τη γεροντική» (//Μ. Χρυσανθόπουλος).// Να εξηγήσετε, στηριζόμενοι σε συγκεκριμένα στοιχεία του διηγήματος, εάν ισχύει η παραπάνω διαπίστωση. **
 * <span style="color: #134e4e; font-family: 'Palatino Linotype','Book Antiqua',Palatino,serif;">ΟΜΑΔΑ: **
 * //H παραπάνω διαπίστωση ισχύει. Πρώτον, ο μικρός Γιωργής ζει σε έναν μη πραγματικό κόσμο στον οποίο πιστεύει ότι οι ιστορίες που του λέει ο παππούς του για τις βασιλοπούλες και τα ραφτόπουλα είναι αληθινές. Παραδείγματος χάρη: -Όχι παππού! Δεν τους είδα. Πού είναι αυτοί οι Σκυλοκέφαλοι; Έτσι φαίνεται η αφέλεια και η επιπολαιότητα ενός μικρού παιδιού, στοιχείο που προσθέτει μία ευχάριστη νότα στην αρχή του διηγήματος. Έπειτα, σε μερικά σημεία, μιλάει ο Βιζυηνός ως ενήλικος και ώριμος και, από αυτή τη θέση, έρχεται να λογικέψει και να δικαιολογήσει το μικρό Γιωργή, δηλαδή τον ευατό του. Ένα τέτοιο παράδειγμα μέσα στο διήγημα είναι το ακόλουθο απόσπασμα: Τας τελευταίας ταύτας σχολαστικότητας, είμαι βέβαιος ότι ήθελον τας διατυπώσει αφελέστερον τότε. Τέλος, με το χαρακτήρα του παππού παρουσιάζεται η οπτική γωνία ενός ανθρώπου που έχει περάσει πολλές δυσκολίες στη ζωή του και ο οποίος θέλει να ηρεμεί συντροφιά με την αγαπημένη του απασχόληση, μακριά από όλους και όλα. Καθώς αυτός αφηγείται στο μικρό Γιωργή την ιστορία των παιδικών του χρόνων και το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να κάνει κανένα ταξίδι στη ζωή του, προκαλείται στον αναγνώστη συγκίνηση και συμπάθεια για το πρόσωπο του παππού, συναισθήματα που κορυφώνονται στο τέλος του διηγήματος με τη φυσική κατάληξη κάθε ανθρώπου, το θάνατο, ο οποίος τελικά είναι το μόνο της ζωής του παππού ταξίδι. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η συνύπαρξη του μικρού Γιωργή και του συγγραφέα σε πρώτο ενικό, μαζί με τον συνονόματο παππού, μας κάνει να δούμε τη ζωή ενός ανθρώπου από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες.//**